Akkoord

Tear.nl maakt gebruik van cookies. Lees meer

Je gaat akkoord door deze website te gebruiken. 

Tear maakt gebruik van cookies. Lees meer

Je gaat akkoord door deze website te gebruiken. 

Winkelschaamte

Column | 29-01-2018Micha Nederland

Ik kan er niet meer omheen. Bijna wekelijks hoor ik via verschillende kanalen over de zeer slechte (arbeids)omstandigheden waarin mensen werken omdat wij onze kleding graag zo goedkoop mogelijk kopen. Iedereen ziet dit, iedereen weet dit en het kan niet anders dan dat ook jij weet wat er gaande is in de kledingindustrie.

Toch openen er op verschillende plekken in Nederland nieuwe Primarks en shopt het gros van de mensen bij winkels die naar mijns inziens weinig goeds voor hebben met hun medemens. Je weet het, je hoort het, je ziet het en toch blijf je het kopen. Op zo’n moment word ik overvallen met winkelschaamte.

Is het niet een stukje zelfmedelijden in plaats van werkelijk om te kijken naar een ander?

Ik zit in de paskamer te wachten tot René het pashokje uitkomt. Ongeduldig zit ik met mijn voeten te tikken en ik denk aan die heerlijke Frappuccino die op mij staat te wachten aan de overkant. Eerder genoot ik hier echt van: “Ga jij maar vast passen, ik loop nog wel even rond.” Met armen vol kleding liep ik dan terug naar het pashokje. Nu zit ik echter te draaikonten zonder een greintje geduld. “Heb je dit echt nodig? Heb je niet al zo’n broek? En kunnen we het niet ergens anders kopen?” Eigenlijk denk ik: kun je dit niet ergens kopen waar ik zeker weet dat een ander er niet onmenselijk lange werkdagen voor maakt, niet te weinig betaald krijgt om van te leven en niet bang is om ontslagen te worden wanneer hij of zij tijdens het werken naar het toilet moet?!

Misschien denk je nu ‘overdrijf niet zo’. Dat denk ik zelf ook wel eens. Maar dat risico heb ik genomen toen ik mij liet raken. Dat risico neem ik nu nog steeds, door mij dagelijks weer te laten raken. Door mijn ogen niet te sluiten voor onrecht. Zo hangt dat ene broekpak wat ik laatst kocht nog steeds in de kast. Ik heb het anderhalve keer gedragen, daarna niet meer. Waarom? Elke keer als ik het aantrek, voel ik me vies omdat ik niet kan achterhalen door wie en waar er aan dat kleding stuk is gewerkt. Toch is ook juist op zo’n moment is enig zelf reflecterend vermogen niet verkeerd: is het niet een stukje zelfmedelijden in plaats van werkelijk om te kijken naar een ander? Of misschien een stukje zelfverheerlijking: “Kijk mij, ik doe hier niet aan mee!”?

Nee, dat is het niet. Maar wat is het dan wel?

Er zijn momenteel gelukkig ook positieve ontwikkelingen. In maart 2016 presenteerde Minister Ploumen samen met 50 Nederlandse modeketens een convenant voor duurzame kledingketens en textiel. Vijftig bedrijven zijn voornemend om de komende jaar verbeteringen aan te brengen in hun kledingketens en zich in te zetten voor beter loon, betere arbeidsomstandigheden en verlagende milieudruk. Juist: ze zijn ‘voornemend’. Wat hier ook echt het resultaat van gaat worden zal de komende jaren moeten blijken.

Op zo’n moment sta je voor een keuze: het langs je heen laten glijden of je laten raken.

Toch hoef je momenteel het nieuws maar aan te zetten of er is weer een ramp, oorlog of ziekte uitgebroken. Een logische reactie is om er even genoeg van te hebben. Om de tv gewoon uit te doen, de radio op een andere zender te zetten, de krant dicht te slaan en even diep te zuchten. Op zo’n moment sta je voor een keuze: het langs je heen laten glijden of je laten raken. Ik kies voor het laatste. Mij te laten raken door dat wat zich in de wereld afspeelt. Te laten raken door onrecht dat ver weg lijkt en ongrijpbaar. Want wanneer ik goed kijk, is het eigenlijk heel dichtbij. Waar wacht ik dan nog op als wereldverbeteraar die ik wil zijn? Ik houd mijn ogen open, laat me raken, en dan? Wat doe ik dan? Het maakt me ongemakkelijk. Het zien van onrecht maakt mij ongemakkelijk richting die ander, ongemakkelijk richting mezelf en ongemakkelijk richting God.

Toch wil ik mij telkens weer laten raken. Niet omdat ik geloof dat ik de wereld kan verbeteren, maar wel omdat ik geloof dat wat ik doe een verschil kan maken. Dat ik geloof dat God door mij heen zijn rechtvaardigheid wil laten zien. Ik kan alleen de wereld niet veranderen maar God wil door mij heen werken.  God geeft mij een plek in deze wereld waar vanuit ik iets mag en kan betekenen voor een ander.

Winkelschaamte. Ik hoop dat jij het ook voelt. De volgende keer wanneer je bij de Primark of welke winkelketen dan ook binnenloopt. Kies er dan voor om je te laten raken door die ongemakkelijke en confronterende winkelschaamte. Ik laat me telkens weer raken, ook omdat wanneer ik zelf zou moeten werken op de wijze waarop onze kleding gemaakt wordt, ik van harte bid dat jij dit ook voor mij zou doen. Niet uit schuldgevoel, maar uit liefde. Liefde voor de ander.

Tekst: Annemarthe Westerbeek, Coördinator Micha Nederland. Foto: Daniel von Appen.
Deze blog is eerder verschenen op www.michanederland.nl en op nietsnieuwsblog.nl

Lindsey Dubbeld - The Justice Conference The Netherlands 2016

Vandaag de mode van morgen - Lynsey Dubbeld

Op 11 en 12 november 2016 organiseerde Tear voor het eerst The Justice Conference in Nederland. Daar sprak Lynsey Dubbeld duurzame mode waarvoor de maker een eerlijke prijs betaald krijgt. 

Op 26 en 27 oktober 2018 organiseren we The Justice Conference opnieuw. Houd de website in de gaten voor meer informatie en de start van de kaartverkoop. Dit wil je niet missen!

Ontwerp & realisatie: Nilsson