Akkoord

Tear.nl maakt gebruik van cookies. Lees meer

Je gaat akkoord door deze website te gebruiken. 

Tear maakt gebruik van cookies. Lees meer

Je gaat akkoord door deze website te gebruiken. 

Van #MeToo naar #Ihave

Blog | 20-10-2017Marco van der Graaf

Ik was vorige week in het buitenland toen ik een pushbericht zag met ‘Lichaam Anne Faber gevonden’. Een schok ging door me heen. Weer een jonge vrouw, een dochter, een vriendin, een zus op wrede wijze uit het leven getrokken. De gedachten aan het brute geweld waar ze mee is geconfronteerd maakt me ziek. Hoe moet je als ouders, familie en vrienden verder na zo’n gebeurtenis? Geweld op deze wijze tast pijnlijk diep levens aan. Niet alleen een leven is geschonden, maar ook een lichaam. En daarmee het leven van veel mensen om haar heen. 

Kort daarna lees ik in het nieuws over een petitie. Justitie wordt ter verantwoording geroepen. Er zijn gevoelens van onveiligheid. Hoe is het mogelijk dat een dader van seksueel geweld – die nu opnieuw verdachte is - alweer rondloopt op straat. Ik begrijp de aanklacht. Dit verdient het om grondig uitgezocht te worden. De ondertoon, het wijzen naar deze ene ‘gek’ komt op mij als te eenzijdig over.

Eind vorige week kwam opnieuw een spraakmakend verhaal in het nieuws. Dit keer ging het over een bekende Amerikaans filmproducent die ervan verdacht wordt schaamteloos vrouwen te misbruiken in de werkomgeving. Opnieuw veel verontwaardigde reacties, instanties die zich onmiddellijk distantiëren van deze persoon en harde oordelen.

We zien dat veel mensen en kerken hier onbewust, onwetend en onverschillig over zijn en er een taboe heerst op dit thema.

In beide gevallen geldt dat de verdachte al is opgeknoopt aan de hoogste boom van de publieke opinie, nog voordat zijn schuld bewezen is. Ik denk dat vooral mannen terughoudend moeten zijn in hun reactie. Als vaders, broers en vrienden, veroordelen we dit gedrag, maar zijn wij zelf niet ook veelal onderdeel van het probleem? 

We weten dat 45 procent van de vrouwen in Nederland met geweldsituaties te maken hebben gehad, bijna 1 op de 2. Dat zegt veel over het aantal daders in Nederland. Natuurlijk is het geweld tegen Anne Faber niet te vergelijken met alle overschrijdingen van de lichamelijke integriteit van vrouwen. Maar er is iets fundamenteel mis in de houding van veel mannen ten opzichte van vrouwen. Onveiligheid  is dus niet iets dat komt van excessen zoals in de afgelopen weken aan het licht komen, maar het is een veel breder aanwezig fenomeen in de hele samenleving.

Luisteren naar slachtoffers

Recent was ik in de Centraal Afrikaanse Republiek. Seksueel geweld en verkrachting is daar een oorlogswapen. Het is een gruwelijk feit maar milities weten dat je met deze vorm van geweld niet alleen één slachtoffer maakt maar een hele generatie te gronde richt. 

Ik mocht getuige zijn van hoe de lokale kerk daar een rol speelt in listening centers: plekken waar naar slachtoffers geluisterd wordt, waar ze geestelijke en praktische hulp kunnen vinden en waar nodig  verder geholpen kunnen worden. Bittere noodzaak in dit land. De kerken daar worden ondersteund door kerken in Nederland.

Daarmee keert de vraag ook naar onszelf terug. Als we uitreiken naar kerken en slachtoffers daar om herstel van relaties te bewerkstelligen in deze situaties van onrecht – hoe staan we daar dan zelf in? En hoe staat onze kerk daar in? Zijn onze kerken plekken die veilig zijn? Waar goed geluisterd wordt naar slachtoffers van (seksueel) geweld? Of zijn we ons niet eens bewust van het feit dat het ook binnen de muren van onze gemeenschap plaatsvindt?

Als we uitreiken naar kerken en slachtoffers daar om herstel van relaties te bewerkstelligen in deze situaties van onrecht – hoe staan we daar dan zelf in?

We zien dat veel mensen en kerken hier onbewust, onwetend en onverschillig over zijn en er een taboe heerst op dit thema. Martin Luther King sprak de wijze woorden: ‘Injustice anywhere is a threat to justice everywhere.’ Dat is maar al te waar en zeker in dit geval. Hoe kunnen we uitreiken naar situaties van onrecht als we niet de hand in eigen boezem durven te steken? We zijn gemaakt voor verbondenheid met God en met elkaar. Hoe kunnen we één zijn als er nog zovelen niet gehoord worden, of zelfs gewond zijn. Hier kom ik tegen in opstand, als man, als mens, als kerkelijke gemeente.

Tear gelooft dat ook kerken in Nederland kunnen opstaan tegen (seksueel) geweld. We willen hen met de Resister-campagne aanmoedigen zich uit te spreken en een veilige kerk te worden. Help jij mee? Vul de enquête in en laat horen hoe jij denkt dat de kerk in actie kan komen. 

Tekst: Marco van der Graaf, directeur van Tear.

Ontwerp & realisatie: Nilsson