Akkoord

Tear.nl maakt gebruik van cookies. Lees meer

Je gaat akkoord door deze website te gebruiken. 

Tear maakt gebruik van cookies. Lees meer

Je gaat akkoord door deze website te gebruiken. 

Indrukken van een week in Cambodja

Blog | 16-02-2016Trinity

Tear’s ambassadeurs Elbert, Johan, Niek en Bert van de band Trinity waren vorige week voor Tear en EO Metterdaad op reis in Cambodja. Bert: “In het vliegtuig terug uit Cambodja zit ik lang genoeg stil om de indrukken van de afgelopen week op me in te laten werken. Wat een week!”

Wat hebben we veel gedaan en vooral gezien. Wat blijft het bijzonder om voor mensen te mogen spelen. Iedere keer als we in een huisje stonden voelde in me bevoorrecht met mijn huis. Maar ook met het voorrecht om dit te mogen doen, muziek maken voor mensen. Als ik naar de gezichten voor me keek, naar de stralende en vaak ook grote verbaasde ogen, bedacht ik me dat dit wel eens het enige concert zou kunnen zijn dat deze mensen in hun leven meemaken. 

De gedachte aan souvenirs verdwijnt als we geconfronteerd worden met de realiteit van dit land.

 

De laatste dag hebben we allemaal haast. Na een nacht op de grond te hebben geslapen, begint de dag al vroeg (de eerste haan kraaide al om 3.00 uur...) en we willen zo snel mogelijk alles afmaken. Dan kunnen we terug naar de stad, naar onze douches en naar de markt om souvenirs te kopen voor onze gezinnen.

 

We stoppen voor een korte tv-opname

Elbert stapt uit met de regisseur en het camerateam. "We zijn zo terug!" Het item gaat over het migratieprobleem. Veel ouders vertrekken naar de stad of het buitenland om werk te zoeken en laten hun kinderen achter bij grootouders. 

Terwijl wij (Niek, Johan, de chauffeur en ondergetekende) wachten, verstrijkt de tijd. Dit zijn meer dan twee vragen. Als ze na lang wachten terug komen, zijn onze kansen om nog naar de markt te gaan al flink geslonken.

 

Elbert: "We zijn zo terug"

 

Als we het verhaal horen, verbleekt die teleurstelling gelijk

De grootouders zorgen al jaren voor hun kleinkinderen. De ouders zochten werk in Maleisië. De moeder kwam daar bij een ongeluk om het leven. Vader startte een nieuw leven met een andere vrouw en dat is alles wat ze van hem weten. Ze hebben nauwelijks kleding en dekens en dus zoeken we wat we hebben om te geven in de achterbak van ons busje bij elkaar.

Het moeilijk is om me in te denken hoe ik het in hun situatie zou doen.

De gedachte aan souvenirs verdwijnt als we geconfronteerd worden met de realiteit van dit land. Reizen betekent hier voor veel mensen migreren en je kinderen achterlaten. Migratie, niet om dromen na te streven, maar om te overleven.

Geen souvenirs bij terugkomst maar misschien net genoeg geld om een klein stapje omhoog te kunnen doen op de ladder. Het contrast met mijn leven is hier vaak zo groot dat het moeilijk is om me in te denken hoe ik het in hun situatie zou doen.

 

Zou ik de moed en de kracht hebben?

Zou ik de moed en de kracht hebben van het gezin dat we in Sua Tuool ontmoetten? Zou ik alles in mijn macht doen, en meer, om mijn gezin te onderhouden? Of zou ik opgeven?

Het zijn te grote vragen om makkelijk over te filosoferen vanuit een (redelijk) comfortabele vliegtuigstoel. Natuurlijk zeg ik ja, maar als zie voor me hoeveel vaders ervoor kiezen om hun gezin in de steek te laten. Vaders die ook hun kinderen hebben vastgehouden na de geboorte, die met ze gespeeld hebben, die dromen voor ze hebben (gehad?). Dan lijkt armoede mij een wrede dictator. 

 

Armoede legt de zwaktes van de mens feilloos bloot

 

Juist omdat we het niet zelf kunnen, is het zo tof om het werk van Tear te zien.

Armoede doet iets met mensen, het legt de zwaktes van de mens feilloos bloot. Het laat ons zien dat we het als mensen echt niet zelf kunnen, dat we een hogere macht nodig hebben om boven onszelf uit te stijgen, dat we elkaar nodig hebben om te kunnen bouwen aan een betere wereld. 

Juist omdat we het niet zelf kunnen is het zo tof om het werk van Tear te zien. We zien letterlijk dat een community in 5 jaar tijd kan veranderen. We zien de prachtige, rijke moestuinen, de gezonde dieren en vooral de trotse, hardwerkende mensen.

Ze zijn er nog niet, hun bestaan is nog steeds bikkelhard, maar ze kunnen in ieder geval voorzien in hun eigen basisbehoeften en verder vooruit kijken dan de dag van vandaag. Dromen zijn weer mogelijk, niet alleen voor hun kinderen of achterkleinkinderen maar ook voor henzelf. 

Trinity in Cambodja in beeld

Elbert in gesprek
Trinity geeft een concertje in het dorp
Trinity helpt met plastic rapen
Johan van Trinity met Samhur
Trinity met Samhur en haar familie
Niet alleen EO Metterdaad filmt...
Haren van de kinderen wassen

Draag bij aan verandering

De beelden die EO Metterdaad deze week hebben gefilmd, worden in april 2016 uitgezonden. Via de projectpagina kun je ook een gift geven om bij te dragen aan deze mooie verandering.  

Indrukken van een week in Cambodja

Blog | 16-02-2016 | Trinity
In het vliegtuig terug uit Cambodja zit ik lang genoeg stil om de indrukken van de afgelopen week op me in te laten werken. Wat een week!

“Armoede oplossen is geduld hebben”

Video | 14-02-2016 | Trinity
Ambassadeurs van Trinity zien in Camobdja: "Als je armoede wilt oplossen, dat je geduld moet hebben.”
Johan van Trinity met mevrouw Samhur

Een krotje waar de hemel de aarde raakt

Blog | 13-02-2016 | Trinity
“Een nieuwe beleving bij het bekende gezicht van armoede. Hoewel je daar nooit aan gewend raakt.”
Band Trinity
Geschreven door:

Ontwerp & realisatie: Nilsson