Hoogspanning!

Column | 04-12-2018Otto de Bruijne

‘Ik stond perplex en hield mijn adem in.’ Otto de Bruijne wordt overvallen door een groot contrast op een plek die hem enorm fascineert.  

Struinend over de zandverstuivingen en door de uitgestrekte bossen achter Kootwijk, werd ik getroffen door een visioen van beton en staal. Een gigantisch grijs betonnen gebouw en drie hoge elektriciteitsmasten afgeschermd door hoge hekken.  

Ik liep de rechthoek af tot ik aan een met zware hangsloten vergrendelde poort kwam, met daarop een bordje: Hoogspanning! Levensgevaarlijk!

Ik stond perplex en hield mijn adem in. Liep langs het hoge hek, zo’n honderdvijftig meter, de haakse hoek om, weer honderd meter, en zo liep ik de rechthoek om dit complex. Het grote gebouw bleek verlaten. De donkere ramen staarden mij aan. Een verwilderd terrein stond vol met kleine platte betonnen blokken waarop verroeste stangen stonden. De drie hoge masten torenden als skeletten boven alles uit. 

Plotseling drong het tot mij door dat er nergens draden waren. Bizar. Geen draden van de masten naar elkaar, naar de transformatorblokken, het gebouw. Een lege loodgrijze lucht en – hoe toepasselijk - ergens in de verte begon het te rommelen. Dreigend onweer.  

Ik liep de rechthoek af tot ik aan een met zware hangsloten vergrendelde poort kwam, met daarop een bordje: Hoogspanning! Levensgevaarlijk!  Het contrast overviel mij: Elektriciteitscomplex zonder stroom, Krachtcentrale zonder kracht, maar wel met een bordje: Hoogspanning! En tegelijkertijd die vrije ongetemde hoogspanning van het onweer in de lucht. Komisch.

Ik heb daar gezeten, gedacht, gebeden. Ik ben er misschien wel tien keer teruggekomen. Dit betonnen, stalen, dode visioen werd een metafoor. Van wat? Van wie?

Toen was het visioen compleet: Gods Geest gaat in onze tijd ondergronds!

De lege kathedralen die als cultureel erfgoed in onze stadcentra staan, die lijken te zeggen: Hoogspanning! Maar ze staan los van het net, oftewel: de dynamische kracht van de Heilige Geest? Organisaties, die ooit met elan en visie begonnen maar nu geen vuur meer kennen, maar nog wel ‘Hoogspanning!’ op hun pr-materiaal zetten? 

Leiders van grootmachten die steeds meer met bordjes ‘Levensgevaarlijk! Hoogspanning!’ zwaaien, uit angst voor en wetend dat hun dagen geteld zijn?  De man of vrouw aan de top die zijn of haar positie en titel hooghouden zonder enige verbinding met de bron, de droom, het visioen. Ikzelf, die als christen bekend sta, maar weet dat ik niet meer aangesloten ben op de Bron? 

Ik ben daar vele malen stil geweest. Toen ik door die stilte heen was zag ik in een hoek van het terrein twee kleine vierkanten betonnen blokken. Een boswachter zei mij: ‘Die twee blokken transformeren dezelfde kracht als vroeger het hele complex. De draden zitten ondergronds.’ 

Toen was het visioen compleet: Gods Geest gaat in onze tijd ondergronds! Buiten grote structuren om, maar binnen in mensen. Dit is een andere tijd! Minder buitenkant, meer kern. Geen logge, zware organisaties maar lichte, wendbare en krachtige organismen. Hoogspanning!