Een jong gezin in de 'gevangenis'

Blog | 10-01-2019Martha Zonneveld

Het is donderdagmiddag als noodhulpcoördinator Martha één van de vluchtelingenkampen van de Rohingya binnenloopt voor haar ontmoeting met Abdul (28) en zijn vrouw Gine (25).

We hadden geen idee waar we heen moesten. We zijn de stroom met mensen gevolgd.

Ik ben afgereisd naar het district Cox's Bazar in het Zuiden van Bangladesh. Ik ontmoet daar de twintigers Abdul en Gine, die na hun nachtelijke vlucht uit Myanmar, met hun gezin al meer dan een jaar in Camp 1 verblijven. Ze zijn bereid hun verhaal met mij te delen. 

Abdul en Gine waren tevreden met het leven dat ze hadden op hun boerderij in Myanmar. Ze hadden voldoende inkomen en konden hiervan gevarieerd eten. ‘Op 23 augustus 2017 veranderde dat  leven voorgoed’, vertelt Abdul. ‘we zagen toen dat in ons dorp mensen gedood werden. We waren doodsbang en zijn dezelfde nacht met onze twee kinderen het huis uitgevlucht.’

Een stroom van mensen

Ik zie de donkere blik in de ogen van deze jonge mensen. Een blik van verdriet, trauma en hopeloosheid. Ik vraag hen of ze wisten waar ze heen moesten. ‘We hadden geen idee, we zijn de stroom met mensen gevolgd. We hebben wat water en crackers voor de kinderen meegenomen en moesten verder alles achterlaten. We moesten ook een grote rivier oversteken, waar veel mensen verdronken. Na twee dagen lopen, kwamen we aan op de plek die nu het kamp is.’

Gine en Abdul verblijven nu al meer dan een jaar in dit kamp aan de kust van zuidelijk Bangladesh. Ik ben benieuwd hoe het nu met ze gaat. Abdul geeft aan dat het leven in het kamp aanvoelt als een gevangenis. ‘Er is niets te doen hier. We kunnen niet weg, we mogen niet werken. De kinderen gaan niet naar school. Alleen onze oudste dochter kan deelnemen aan georganiseerde kinderactiviteiten. Maar we zijn de hele dag in en rondom onze tent.’

In het kamp is hun derde kind geboren, een zoon, die nu acht maanden oud is. Wat een plek om je baby op te laten groeien. ‘Toch is de vlucht het ons waard geweest’, zegt Abdul. ‘We kunnen nu leven zonder de angst gedood en vervolgd te worden.’

Licht in het donker

Tear biedt samen met een lokale partner noodhulp in onder andere dit kamp. Concreet betekent het dat we straatlantaarns – solar lights – hebben geplaatst en mensen voorzien van gasfornuizen met een gebruikerstraining. Ik ben benieuwd hoe Gine en Abdul deze hulp ervaren.

Gine: 'Voorheen konden we één warme maaltijd per dag bereiden, met het weinige hout dat we hadden om op te koken. Nu kunnen we alle maaltijden koken en warm eten.’ Abdul vult aan: ‘De verlichting maakt ook een groot verschil, met name voor Gine. Eerst kon ze als het donker werd de tent niet meer uit. Er zijn meerdere vrouwen aangerand in het donker. Nu de paden verlicht zijn, kan Gine ook in het donker naar buiten en vermindert het haar gevoel van gevangenschap.’

Ik proef de wanhoop in hun woorden

Tranen

Dan stel ik hen een vraag die ik eigenlijk bijna niet durf te stellen: ‘Wat is jullie hoop voor de toekomst?’ Ik zie bij Gine tranen op haar wangen. Het antwoord raakt me. ‘We hebben geen hoop’, zegt Abdul. ‘We hebben geen identiteit omdat we onze Myanmarese paspoorten kwijt zijn en geen Bengaals paspoort krijgen. We mogen hier niet werken, maar kunnen ook niet terug.’ Abdul kijkt me donker aan. ‘Willen jullie alsjeblieft internationale druk uitoefenen om terugkeer naar Myanmar mogelijk te maken?’ Ik proef de wanhoop in hun woorden en tegelijkertijd zijn ze ook dankbaar. Abdul zegt: ‘We zien de hulp die we krijgen als steun van God en daar zijn we dankbaar voor.’
Dit is een moment waarop woorden van bemoediging niet passend zijn. Het enige dat ik kan doen is hen bedanken voor het delen van hun verhaal, het delen van hun kwetsbaarheid. Ik neem afscheid van deze mooie mensen met de belofte dat we ons uiterste best zullen doen om ze te blijven steunen met noodhulp.

Later kijk ik vanaf een heuveltje nog eens om me heen over de vele tenten van de Rohingya-vluchtelingen, met gezinnen zoals dat van Gine en Abdul. Kinderen, jongeren, volwassenen en ouderen die ‘gevangen’ zitten in dit kamp. Ik neem me stellig voor op te blijven komen voor deze mensen in nood. 

Meer over het project

Noodhulp Rohingya-vluchtelingen Bangladesh

Bangladesh (Azië)
Tear biedt, in samenwerking met lokale hulporganisatie Christian Commission for Development in Bangladesh (CCDB), noodhulp aan de Rohingya in Bangladesh. Uw gift is hard nodig.

Een jong gezin in de 'gevangenis'

Blog | 10-01-2019 | Martha Zonneveld
Hij is 28 jaar, zij 25 jaar. Samen zijn ze de trotse ouders van drie kinderen. Ze hadden een rustig leven op de boerderij, maar nu zitten Abdul, Gine en hun gezin ‘gevangen’.

Een beweging van helpen naar dienen

Blog | 07-11-2018 | Jurjen ten Brinke
‘Hoe kunnen we helpen op een manier die niet alleen in de directe nood voorziet, maar ook vanuit Gods hart de mens in haar waarde laat?’

Hoe kun je nou denken dat dit je taak niet zou zijn?

Blog | 07-11-2018 | Jurjen ten Brinke
‘Ik zie veertig moslimkinderen onder leiding van een christen- en moslim juf het lied ‘We shall overcome one day’ zingen. Nu heb ik toch echt tranen in mijn ogen.’

Kleine kracht, grote invloed

Blog | 07-11-2018 | Jurjen ten Brinke
Zonder blikken of blozen vragen twee Bengalen me tegelijk: ‘En wat zou het antwoord van de kerk daarop kunnen zijn?’