Begin vooral niet over mijn buren

Column | 14-09-2018Timzingt

The Justice Conference komt er weer aan en dat vind ik écht een van de gaafste evenementen van Tear, mijn cluppie. Maar ik kreeg deze keer wel een beklemmend gevoel bij het thema. Love thy Neighbour. Dat komt wel héél dichtbij. 

Meestal heeft Tear het over gerechtigheid als een lekker-ver-van-mijn-fysieke-bed-show. Over Azië of Afrika waar gele of bruine kindjes het super zwaar hebben. Dat zijn verre vrienden die wij dan helpen. Ik maak me boos op ‘de autoriteiten’ en ‘het systeem’ die al het onrecht veroorzaken, doneer enige euro’s van betekenis en ga daarna lekker naar huis met een goed gevoel. Ik deug. Ik ‘gutmensch’. Aan mij heeft het niet gelegen. Ik houd van die verre vrienden. 

De buren waren niet de reden dat we verhuisden, maar wel een prettige bijkomstigheid dat we ze konden dumpen.

Maar mijn buren… Ik heb de laatste jaren in twee huizen gewoond. Het ene huis zat in een appartementencomplex in Utrecht. Mijn buren daar waren een groep Polen die door een huisbaas met zijn twintigen in twee kamers waren gedropt om daar te slapen. Overdag waren het prima buren, want ze waren weg. Maar ’s avonds maakten ze alle clichés over Polen waar. Drank, geluidsoverlast tot diep in de nacht. Ik ben vaak bij de buren langsgegaan om in mijn beste Pools te vragen of het alsjeblieft wat zachter kon. Het was niet de reden dat we verhuisden, maar wel een prettige bijkomstigheid dat we deze buren konden dumpen. Het was daar meer ‘Suffer from thy Neighbour’. 

Mijn nieuwe buren zitten aan de andere kant van het spectrum. Netter dan net. Keurig verzorgd huis en dito tuin. En daar kwamen wij naast wonen met ons Filistijnengezin. Mijn buren krijgen het meest reële beeld van het leven van deze Tear-ambassadeur met alle geschreeuw, geruzie, woedeaanvallen en pedagogisch onvermogen van de hele familie. Af en toe knikt de buurman me vriendelijk toe en zegt: ‘nou sterkte hoor’, waar ik een meewarigheid in hoor alsof hij al contact heeft gelegd met Jeugdzorg. Ook zijn vriendelijke verzoeken om mijn overhangend groen een beetje terug te snoeien, voelen voor mij als de uitreiking van het zoveelste brevet van onvermogen. Het is in mijn nieuwe huis vaker ‘Condemn thy Neighbour’. 

Buren zitten teveel op je huid. Waar de verre vrienden nog een mooi heroïsch beeld van me kunnen hebben als ambassadeur van Tear, zien en horen de buren de rauwe ontluisterende werkelijkheid. Vluchten kan niet meer. En Tear roept op om van deze buren te houden. Dat is een te-dichtbij-mijn-bed-show. Daar is misschien wel meer dan een conferentie voor nodig. 

- Timzingt 
Liedjesschrijver, cabaretier en ambassadeur van Tear.